Arkadaşım

Zamanla uzaklaşan arkadaşlıklar ediniriz,fakat hiç unutmayız onları...
Onlardan bir iz taşırız içimizde,
kalbimizde,
beynimizde...
Öyle özlenir ki uzaktakiler ...Uzak olduğu için mi ?
Ulaşamasakta özlediğimiz çok insan var.Hepsinde bir anı ve hepsini hatırlatan bir kaç damla gözyaşı...
Sonra güleriz elimizle kalbimizden akan yaşı, 'neyse geçti,iyiyim. ' diyerek sileriz.
Oysa iyi değiliz kim bilir ki kim anlar ki bunu?
Dil geçti der de kalp der mi hiç?
Ne zaman dil  kalple  aynı  şeyi söyledi ki ? Çok az...
İnsan geçmişini unutmaz unutamaz ,özlem de bu yüzdendir unutamadığımız için özleriz hatırladığımız için.Kimi aşkını kimi arkadaşını kimi işini...İlla ki insan olarak değil bir eşya bile özlenir.
Oysa herkes bir gün birbirinden ayrılacaktır bunu zaman yapıyorsa bu zamanı belirleyen de insandır.Ayrılmanın en gerçeği ise ölüm...
Özlersin senden gidenleri,alışamazsın yokluklarına ama yaşayanları uzakta da olsa yaşadığını bilirsin bu sana huzur,rahatlık verir.Ama ölüm olduğunda ne zaman hatırlarız?
Veren de  alan da,ayıran da kavuşturan da Allah değil mi?
Ölen ayrı özlenir yaşayan ayrı...Ve her iki göz yaşı ayrı akar...
Kimseyi kimsenin yerine koyamayız belki ama benzetiriz özlemek de böyle işte...Yanında olamazsın ama herhangi birinde ondan bir parça bulabilirsin..
Ama hayat herkesi farklı savuruyor kimini yola koysa da kimini düşürüyor.
Biz gerçek bir hayat yaşıyoruz çünkü;kalbimiz var... Seviyoruz,özlüyoruz,ağlıyoruz ve biliyoruz ki ölüm her an...Bu yüzden özlediysen ara seviyorsan söyle zaman çok kısa sen ondan bir haber beklerken belki de o...

Özlenen arkadaşlara...